De gelukkige momenten

Door de jaren heen is er zoveel veranderd.
Veranderingen die véél te snel zijn gegaan voor mij.
Ik ben er verbitterd uitgekomen en heb niet echt meer genoten van het leven.
De gelukkige momenten zijn op één hand te tellen.
Hoewel ik niets tekort kom vraag ik me mijn bestaan af.
Was is onze les of wat betekend ons leven op deze planeet.
Misschien is het mensenras té overontwikkelt, te veeleisend geworden en is geluk nergens meer te vinden.

Je bent schoon,
je hebt een schone vriend,
een schoon relatie,
een schoon huis
met een tuin,
een lief hondje,
een nieuwe auto,
jullie zijn beide zo gezond als een vis,
wat willen jullie nog meer?

Dat ik het bijgot niet weet maar volgens mijn gevoel is dat ook niet de essentie van mijn probleem.
Warmte, begrip, liefdevolle medemens en een versterkte vriendenkring ligt volgens mij al dichter in de buurt.
Als ik diep in mijn hart kijk dan zie ik alleen maar donker, en het voelt daar koud.

Gevoelige ongevoelige gevoelens of zoiets…

Mijn gevoelens hebben geen woorden nu,
dus kan ik mijn hart niet laten spreken.
Mijn gedachten filmen in mijn hoofd
en laten me beelden zien die ik niet wil zien.

Ik ben angstig en verdrietig,
maar vooral in de war.
Er is een oplossing…
alleen laat die lang op zich wachten.
Dat ik denk dat in het donker leven misschien beter is
dan in de heldere dag.

Steun en toeverlaat bij vrienden is héél erg gering geworden.
Maar misschien moet ik het anders bekijken,
meer in de trend van ‘ dan heb ik daar geen last mee’.
Al mis ik de warmte en het begrip om me heen.

poëzie “het is een boeltje” update

Wat ik voel
…doet vandaag de dag heel erg zeer
Verman je, wees een heer
…doet vandaag de dag geen goed
Verman je, je bent ons bloed
…doet vandaag de dag geen dag bestaan
Verman je, je moet verder gaan
…doet vandaag de dag een dag zonder jou
Verman je, we houden zielsveel van jou

(Opgedragen aan mijn broer)
(Maar weinigen weten hoe het zwijgen aan onze harten zat te vreten)

poëzie “het is een boeltje”

Wij

Het is een boeltje
een boeltje dat ons doet huiveren
een boeltje dat ons hopen verdriet doet
een boeltje dat familiebanden doet scheuren
een boeltje dat harten uit elkaar rukt.

IK

Ik voel hartzeer
ik voel verdriet
ik voel haat
ik voel woede
ik voel eenzaamheid

Jij

je weet niet goed waarom
je was gemakkelijk
je was dom
je was impulsief
je was goed bedoelt

Wat

Wij weten het niet
Ik weet het niet
Jij weet het niet
Zij denken te weten
wat wij niet weten

hopelijk komt alles gauw wéér goed.

(opgedragen aan mijn broer)

poëzie ‘fanaat’

Je kan me vuil aankijken,
je kan over me roddelen,
je kan over me praten.
Je kan me schreeuwen..
& in mijn gezicht stoer doen maar denk na.
Als ik zo’n vreekel ben, waarom geef je me dan al die aandacht ?
Je doet als een ‘hater’, maar je geeft me aandacht als een ‘fan’

Gelukkige verjaardag schatje

Wat maakt dat jaartje ouder uit?
… Als je mag beseffen dat ik je nu al wéér een jaartje langer graag heb gezien.

Gelukkige verjaardag liefje.

dressman

De perfectie die niet is na te streven,
volmaaktheid zonder gevoel,
doch mooi om naar te kijken…
die perfectie zal ik nooit bezitten.

poëzie “gefelicitáárt”, ‘mama wordt 50′

mama mama, liefste mama,

mama wordt 50 !

onder je voeten krimpt een halve eeuw !
niets dan een halte..
in een wandeling..
van pool naar pool,
via de evenaar,
en weer terug,
een eendere handeling

Proficiat make !

haat-liefde-haat-liefde

Haat & liefde gaan hand in hand.

Als haat en liefde zo dicht tegen mekaar genesteld liggen.
Hoe weet je dan welke je moet kiezen ?

poëzie ‘Ik’ (!uitgeroepen)

Ik ben ik..
Ik ben niet perfect.. 
Maar zo ben ik..
Ik weet wie ik ben..
En ik weet wat ik wil.. 
Soms ben ik een prater..
Soms ben ik héél stil..
Om mij te leren kennen..
Moet je dit kunnen leren..
“Ik ben wie ik zijn wil..”
“En ik doe hoe ik doen wil..”
En zo moet je me accepteren in mijn onvolmaaktheid